22 stycznia 2011 miało miejsce w Galerii Bunkier Sztuki autorskie oprowadzanie po wystawie Joanny Pawlik Balans, poprowadzone przez Sylwię Chutnik, autorkę jednego z tekstów w katalogu do wystawy.
Sylwia Chutnik – kulturoznawczyni i absolwentka Gender Studies na UW. Działaczka społeczna. Prezeska Fundacji MaMa, działającej na rzecz poprawy sytuacji matek w Polsce. Dziennikarka, członkini Porozumienia Kobiet i przewodniczka miejska po Warszawie, oprowadzająca po autorskich trasach śladami wybitnych kobiet. Autorka książek Kieszonkowy atlas kobiet (Paszport „Polityki”, 2009) i Dzidzia (2010). 
poniedziałek, 24 stycznia 2011
wystawa Balans w interpretacji Sylwii Chutnik
sobota, 22 stycznia 2011
Panel dyskusyjny "Bóle fantomowe"
20 stycznia 2010 o godzinie 18.00 w Bunkrze Sztuki odbył się panel dyskusyjny Bóle fantomowe towarzyszący wystawie Joanny Pawlik Balans, z udziałem samej artystki oraz pedagożki i seksuolożki Alicji Długołęckiej, kuratorki Lidii Krawczyk i krytyka sztuki Stacha Szabłowskiego. Prowadzenie: Beata Seweryn.
Poniżej kilka zdjęć z panelu.
***
On 15th Decemeber 2010 at 6 p.m. at the Bunkier Sztuki Contemporary Art Gallery in Cracow took place the discussion panel Phantom Pains, which accompany the Joanna Pawlik’s exhibition Balance. Participants: Phd Alicja Długołęcka (teacher, sexuologist), Lidia Krawczyk (curator of the exhibition), Joanna Pawlik (author of the project) and Stach Szabłowski (art critic).
Moderator: Beata Seweryn.
Below some photo from the discussion panel.
Od lewej/from left: Beata Seweryn, Stach Szabłowski, Joanna Pawlik, Alicja Długołęcka, Lidia Krawczyk, fot. R. Sosin
Fot. R.Sosin
poniedziałek, 10 stycznia 2011
Dzień Otwarty, 8 stycznia 2011, Bunkier Sztuki
a w programie:
11.00 – 12.00 Śladami Myszki Franciszki
Warsztaty, których celem jest uwrażliwianie dzieci na różne rodzaje ludzkiej niepełnosprawności poprowadzi Magdalena Stoch (doktorantka w Instytucie Filologii UP, autorka bajek antydyskryminacyjnych).
Osnową fabularną warsztatów będzie historia Myszki Franciszki, która w wyniku niefortunnej przygody straciła ogonek i z tego powodu nie jest tak zwinna jak inne myszki. Opowiadana baśń, poprzez oddziaływanie na dziecięcą wyobraźnię i pobudzanie empatii, uczy akceptowania własnych niedoskonałości i sugeruje, że każdy z nas jest „inny”, a różnorodność to zaleta, a nie wada.
Warsztaty w ramach Małego Klubu Bunkra Sztuki przeznaczone dla dzieci w wieku 5-8 lat.
Rezerwacja: Anna Bargiel (bargiel@bunkier.art.pl)
Warsztaty organizowane w porozumieniu z Pozytywką – inicjatorem warsztatów antydyskryminacyjnych dla dzieci.
11.30 Oprowadzanie interaktywne dla dorosłych
Zwiedzanie wystawy oparte na interaktywnej formule otwartej dyskusji przewodnika z publicznością oraz serii ćwiczeń stymulujących pogłębioną refleksję na temat społecznego kontekstu wystawy.
12.00 – 13.00 Śladami Myszki Franciszki
Warsztaty, których celem jest uwrażliwianie dzieci na różne rodzaje ludzkiej niepełnosprawności poprowadzi Magdalena Stoch (doktorantka w Instytucie Filologii UP, autorka bajek antydyskryminacyjnych).
Warsztaty w ramach Małego Klubu Bunkra Sztuki przeznaczone dla dzieci w wieku 9-12 lat.
Rezerwacja: Anna Bargiel (bargiel@bunkier.art.pl)
Warsztaty organizowane w porozumieniu z Pozytywką – inicjatorem warsztatów antydyskryminacyjnych dla dzieci.
13.30 Prezentacja audiodeskrypcji
Pokaz będzie obejmował prezentację audiodeskrypcji opracowanej w czasie wcześniej przeprowadzonych warsztatów pod kierunkiem Barbary Szymańskiej i Tomasza Strzymińskiego (Fundacja Audiodeskrypcja), opis samej metody oraz szczegółów jej powstawania.
14.30 Oprowadzanie interaktywne dla dzieci i młodzieży
Zajęcia prowadzone bezpośrednio na wystawie, bazujące na pracy z dodatkowymi materiałami dydaktycznymi opracowanymi specjalnie z myślą o najmłodszych odbiorcach sztuki. Przewodnik dostosuje swoją narrację oraz sposób prowadzenia spotkania do wieku uczestników. Będzie to doskonała okazja do dyskusji na temat dyskryminacji, tolerancji oraz stereotypów społecznych.
15.00 Osoba niepełnosprawna, czyli kto? – warsztaty z zakresu budowania świadomości niepełnosprawności
Celem warsztatu będzie zapoznanie uczestników z podstawowymi informacjami dotyczącymi funkcjonowania osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. Poruszone zostaną takie zagadnienia jak rola opresyjnego języka wykorzystywanego w mówieniu o niepełnosprawności, stereotypowe postrzeganie osób niepełnosprawnych jako zagrożenia dla równoprawnego ich funkcjonowania w społeczeństwie oraz rola otoczenia osoby niepełnosprawnej w zakresie determinowania jej możliwości i ograniczeń.
Program warsztatów będzie obejmował też problematykę technik pokonywania niepełnosprawności oraz alternatywnych sposobów komunikacji wykorzystywanych przez osoby z niektórymi rodzajami niepełnosprawności (pismo brajla, język migowy). Zwrócona zostanie szczególna uwaga na różnorodność grupy osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie niepowtarzalność problemów na jakie natrafiają poszczególne osoby.
Prowadzenie: Małgorzata Perdeus-Białek (Biuro ds. Osób Niepełnosprawnych UJ) – specjalistka ds. równości szans, trenerka. Uczestniczka wielu szkoleń umożliwiających wymianę doświadczeń dotyczących edukacji osób niepełnosprawnych w szkołach wyższych (organizowanych m.in. przez uniwersytety w Sheffield, Aarhus, Cambridge, Helsinkach, Turku i Dortmundzie). Kilkakrotnie brała udział w corocznych konferencjach American Association of Higher Education and Disability poświęconych problematyce dostępu do wykształcenia uniwersyteckiego i realizacji praw obywatelskich osób niepełnosprawnych.
18.00 Płeć niepełnosprawności // panel dyskusyjny
Czy osoba z niepełnosprawnością ma płeć? Tytułowe pytanie może zaskakiwać. Jednak warto sięgnąć do genderowych i feministycznych lektur, by przekonać się, że społeczna recepcja niepełnosprawności fizycznej i intelektualnej jest waloryzowana poprzez dyskursy płci i cielesności. W kontekście wystawy Joanny Pawlik Balans, w której udział wzięły kobiety po amputacji kończyn, warto postawić kluczowe pytanie o konstrukcję kobiecego oraz męskiego podmiotu i prób definiowania go poprzez „brak”. Jednak należy również pamiętać także o osobach niepełnosprawnych intelektualnie, gdyż są one narażone na większą marginalizację. Niniejsza dyskusja stanowi doskonały pretekst do rozprawienia się ze stereotypami dotyczącymi tego typu niepełnosprawności.
W dyskusji udział wezmą:
dr Remigiusz Kijak (Uniwersytet Pedagogiczny, Kraków)
Maja Kłoda (Centrum Badań nad Uprzedzeniami, Uniwersytet Warszawski)
prof. Barbara Gąciarz (AGH Kraków)
Katarzyna Rogowiec (jedna z uczestniczek projektu Joanny Pawlik)
Spotkanie poprowadzi Marcin Teodorczyk (kwartalnik „Niepełnosprawność i Rehabilitacja”)
więcej o wydarzeniu: http://bunkier.art.pl/kbs/pokaz/261
20.00 Projekcje filmowe
Kochankowie, reż. Rafał Skalski, 2009, 60'; produkcja: HBO Polska
Dokument o miłości, przyjaźni i seksualności osób niepełnosprawnych. Bohaterami dokumentu Rafała Skalskiego są ludzie, którzy mimo swoich ułomności, czerpią z życia pełnymi garściami. Nie uciekają od problemów dnia codziennego, ale dzielnie stawiają im czoła. Każdy z bohaterów ma kogoś bliskiego. Przykuty do wózka inwalidzkiego Krzyś planuje swoje życie z pełnosprawną Olą, a niewidomy Grzegorz i niepełnosprawną Anią nie wyobrażają sobie bez siebie życia. „On jest moimi nogami, a ja jego oczami” – mówi Ania. Owocem miłości niepełnosprawnej ruchowo Eli i jej zdrowego męża Rafała jest pięcioletnia Wiktoria. Bohaterowie nie czują się inni czy gorsi. Z otwartością wprowadzają widza w intymny świat swoich relacji damsko-męskich. Jak sami mówią, ich seksualna aktywność nie jest niczym nadzwyczajnym. Zdają sobie jednak sprawę, że właśnie ta sfera ich życia budzi największą ciekawość. [www.filmpolski.pl]
Modelki, reż. Monika Pawluczuk, 2007, 27'; produkcja: Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji.
Dokument ten został nakręcony na zlecenie Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji. Opowiada historię modelek na wózkach inwalidzkich, które przyjeżdżają do Warszawy, aby wziąć udział w pokazie mody. Monika Pawluczuk za film Modelki otrzymała specjalne wyróżnienie na Europejskim Festiwalu Filmowym Integracja Ty i Ja.
_______________________________________________
warsztaty Śladami Myszki Franciszki
prowadzenie Magdalena Stoch
Prezentacja audiodeskrypcji
prowadzenie Ania Lebensztejn i Emilia Derewienko
Oprowadzanie interaktywne dla dzieci
prowadzenie Karolina Vysata
warsztaty Osoba niepełnosprawna, czyli kto?
prowadzenie Małgorzata Perdeus-Białek
panel dyskusyjny Płeć niepełnosprawności
Od lewej: Marcin Teodorczyk, Barbara Gąciarz, Remigiusz Kijak, Maja Kłoda, Katarzyna Rogowiec
wszystkie fotografie autorstwa Rafała Sosina
poniedziałek, 27 grudnia 2010
katalog - Joanna Pawlik, Balans | Balance
redakcja | editing: Karolina Więckowska
Joanna Pawlik
Balans | Balance
16.12.2010-30.01-2011
Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki
The Bunkier Sztuki Contemporary Art Gallery
katalog | catalogue
autorzy tekstów | texts by: Sylwia Chutnik, Alicja Długołęcka, Lidia Krawczyk, Joanna Pawlik, Stach Szabłowski, Karolina Więckowska oraz uczestniczki projektu | and women taking part in the project
projekt | design: Rafał Sosin
objętość | volume: 128 str
format | dimension: 25x20 cm
ISBN: 978-83-62224-05-0
data publikacji | year of publication: 2010
spis treści | list of contents
Balansowanie | Balancing
Lidia Krawczyk
prace | works
Bóle fantomowe | Phantom Pains
Stach Szabłowski
Fantom | The Phantom
Sylwia Chutnik
Siostrzeństwo amputantek. Z Joanną Pawlik rozmawia Lidia Krawczyk
Sisterhood of the Amputees. Lidia Krawczyk talks to Joanna Pawlik
Podwójnie uwięzione. Z dr Alicją Długołęcką rozmawia Karolina Więckowska
Doubly Imprisioned. Karolina Więckowska talks to Alicja Długołęcka, PhD
Wypowiedzi uczestniczek projektu | Texts by women taking part in the project
wystawa | exhibition
Biogram artystki | Artist's biographical note
***
„Karolina Więckowska: Widziała pani wszystkie filmy Joanny. Który najbardziej zapadł pani w pamięć?
Alicja Długołęcka: To co mnie w tych filmach uderzyło to proces, podczas którego mogłam obserwować to, co działo się z Joanną przez cały ten czas. Joanna zastrzega się, że nie jest to dla niej psychoterapia (jest to w końcu projekt artystyczny), jednak w projekcie widać wyraźnie jej drogę, która jest zdecydowanie drogą autoterapeutyczną. W pierwszych filmach obserwujemy dużo więcej wątków, w których proteza jest przedstawiana jako elementem obcy. Z biegiem czasu przestaje być ona elementem narzuconym, zaczyna być czymś, czym można się bawić. Proteza staje się wyborem, nie koniecznością, a to pierwszy element potrzebny do tego, by mieć dystans, a czasem nawet śmiać z sytuacji, w jakiej przyszło żyć. To przyjęcie kompletnie innej perspektywy. Pierwsze symptomy wyłamywania się ze stereotypu bycia biedną niepełnosprawną kobietą bez nogi, która musi w jej miejsce przykładać sobie coś, co nie jest estetyczne, co jest świadectwem jej inności. Następnym etapem stało się poszukiwanie takich samych kobiet jak ona. I pojawiły się „siostry”. Poszukiwanie w nich piękna, zaowocowało odnalezieniem piękna w sobie. Myślę, że ona to odkryła.
Film Balans pokazuje, jak wielką drogę przebyła Joanna. Odbieram go całkowicie symbolicznie. Joanna stoi na balonie jak na kuli ziemskiej, wykonując przy tym figury wymagające olbrzymiej precyzji i skupienia, niekoniecznie dostępne dla pełnosprawnych kobiet. To film, który różni się od pozostałych. Joanna Pawlik osiągnęła umiejętność balansowania. Stoi na czymś, co jest bardzo niestabilne, a jednocześnie panuje nad całą sytuacją (z jednej strony swoją sprawnością fizyczną, z drugiej strony swoim niezaprzeczalnym pięknem i skupieniem). Ona się tego wszystkiego nauczyła przez lata. Zgadza się to z tym, o czym mówiłam wcześniej, z feministycznym spojrzeniem i byciem samoświadomą”.
Fragment rozmowy Podwójnie uwięzione. Z dr Alicją Długołęcką rozmawia Karolina Więckowska
----------------------------------------
'Karolina Więckowska: You have seen all of Joanna’s films. Which one was the most memorable?
Alicja Długołęcka: What struck me in the films was the process, during which I could observe what was happening with Joanna throughout. Joanna maintains that, for her, this is not psychotherapy (after all, this is an artistic project), but in this project one can clearly see her journey, which is certainly self-therapeutic. In the first films, we notice many more strands where the prosthetic is depicted as a foreign element. As time passes, it ceases to be an element imposed, it begins to be something that it is possible to play with. The prosthetic becomes a choice, and not a necessity, and this is the first indispensable condition: to be able to laugh at the situation in which we are obliged to live. This is acceptance of a completely different perspective. The first symptoms of breaking out of the stereotype of being this poor, unfortunate woman without a leg, obliged to put in its place something which isn’t aesthetic, which is the testimony to her being different. The next stage is to seek out other women who are the same as her. She finds her ‘sisters’. Seeking beauty in them bore fruit in finding beauty in herself. I think that she realised that.
The film Balance shows what a great journey Joanna has travelled. I interpret it as entirely symbolic. Joanna is standing on the balcony as if on top of the planet Earth, performing figures which require huge precision and concentration, which able-bodied women wouldn’t necessarily be capable of. This film is different from others. Joanna Pawlik has achieved the ability to balance. She is standing on something which is very unstable, but simultaneously, she is in control of the entire situation (on the one hand, of her physical ability, and on the other, of her beauty and concentration). She has taken years to learn all this. This all tallies with what I was talking about earlier, with a feminist outlook and with self-awareness.'
An excerpt of conversation Doubly Imprisioned. Karolina Więckowska talks to Alicja Długołęcka, PhD
czwartek, 23 grudnia 2010
środa, 22 grudnia 2010
Małgorzata Bożek, Balans. Piękno różnicy. Joanna Pawlik w Bunkrze Sztuki
Normalność. W powszechnym użyciu to jedno z najbardziej opresyjnych pojęć stosowanych wobec drugiego człowieka. U swego źródła konotować ma skojarzenia ze spokojem, ładem, harmonią, jednak w ustach i głowach ludzkich wyraża zazwyczaj pewnego rodzaju opozycję. „Normalność” dzieli ludzi na bliżej nie określone grupy – takie, jak „my” i „oni”. „My” rości sobie zazwyczaj prawo do wyższości i pierwszeństwa względem groźnie brzmiącego i obcego w swoim wyrazie określenia „oni”. Dlaczego, skoro istniejemy tylko „my” – tak różni od siebie i jednocześnie tak podobni?
więcej…
Subskrybuj:
Posty (Atom)