poniedziałek, 21 lutego 2011

Joanna Pawlik, Tapets økonomi i / Economy of Loss in Oslo

 

balans_B1-final+print

Galeria Bunkier Sztuki oraz Galleri 69 zaprasza na otwarcie wystawy Joanny Pawlik Economy of Loss, które odbędzie się 25 lutego 2011 o godzinie 19.00

wernisaż: 25.02.2011, 7:00 p.m.
wystawa czynna od 26.02 do 13.03.2011
sobota-niedziela: 12:00 a.m.-4:00 p.m.
Galleri 69, Toftesgate 69, Oslo
kuratorka: Lidia Krawczyk

Joanna Pawlik jest polską artystką, matką, córką, przyjaciółką, panią z sąsiedztwa, absolwentką Akademii Sztuk Pięknych, wysoką blondynką, kobietą, jest amputantką. Ta część dotycząca cielesności jest tylko jednym z wielu elementów składających się na jej tożsamość. Ale to ona okazała się najważniejsza w kategoryzowaniu. Stanowi stygmat, z którym Pawlik musi się mierzyć, który krąży nad najnowszą jej wystawą Economy of Loss. Tematem tego projektu jest ciało oraz kobiecość. Nie jest to jednak typowa refleksja, zanurzamy się bowiem w rewiry ciała po amputacji, ciała nietypowego, ciała bardzo często odrzucanego.

Wystawa w Galleri 69 stanowi dowód indywidualnego przedstawienia sposobu podejścia do problemu tożsamości, akceptowania braku, budowania obrazu siebie. Jest wypowiedzią artystki o samotności, o „walce” z zaakceptowaniem protezy, jest także próbą odpowiedzi na pytania o to, w jakiej części proteza może się stać częścią ciała, w jaki sposób utrata wpływa na tożsamość oraz na postrzeganie ciała i własnej seksualności. Prace Joanny Pawlik stawiają nas przed takimi trudnymi pytaniami. Zakładają poszukiwanie rozwiązań, badanie pomijanej do tej pory w polskim społeczeństwie przestrzeni wykluczonych, są także próbą zarówno oswojenia tej sfery publicznej, jak uświadomienia sobie, jak bardzo nasze społeczeństwo jest zamknięte i obwarowane.

Joanna Pawlik podróżowała po świecie wszędzie wystawiając swoje niekompletne ciało na widok publiczny. W San Francisco konfrontowała się z Golden Bridge [Bez tytułu (Most), 2010], a nad Morzem Bałtyckim z polskimi wczasowiczami [Balans, 2010]. Chce być widziana taką, jaką jest. Chce przestać być „przezroczystą”. Na wystawie Economy of Loss obok wideo, fotografii oraz rzeźby na ścianach widnieją także rysunki artystki wyrażające jej prywatne lęki, emocje wywołane utratą. Są wyrazem bólu i samotności będących konsekwencją amputacji nogi. Do tej pory pomijany przez nią temat odrodził się pod wpływem prywatnych doświadczeń. Wypłynął nagle i niespodziewanie. „Czas, który dla siebie zyskałam, sprawił, że mocniej skoncentrowałam się na sobie, a co za tym idzie, na problemie związku pomiędzy tym, co fizyczne, a psychiką” – mówi w rozmowie Joanna Pawlik. Prace z cyklu Economy of Loss możemy rozumieć jako efekt drogi, jaką przebyła artystka. Wyrażają one wielopoziomowy proces „pogrzebania” utraconej nogi. To właśnie od nogi i jej braku wszystko się zaczęło i na niej się kończy. Noga jest obecnie tylko „muzealnym eksponatem” [Bez tytułu, 2010]. Jest czymś, co było, a czego teraz nie ma; co leży u źródeł pochodzenia, co jest szczególnym przekleństwem. Noga, której nie ma – ciągle jest.

***

Wystawa Joanny Pawlik Economy of Loss w Galleri 69 w Oslo jest częścią polsko-norweskiego projektu Ekonomia utraty, Joanna Pawlik i Elin Drougge, który został pomyślany, jako miejsce do refleksji nad tematem odrzucenia i ponownego wykorzystania tego, co niechciane. W projekcie zakładamy miejsce na dialog dwóch krajów, na przyglądanie się sytuacji osób niepełnosprawnych w kulturze polskiej i norweskiej. Mamy nadzieję znaleźć zarówno różnice, jak i podobieństwa. Dzięki zderzeniu dwóch osobowości i narodowości mamy nadzieję być świadkami szczególnego dialogu, wymiany doświadczeń i estetyk. To będzie swoista rozmowa o bólu, odrzuceniu oraz o sile, którą można zbudować w momencie utraty.

Ta wystawa jest drugą odsłoną tego projektu, który swoją premierę miał w Galerii Bunkier Sztuki w Krakowie (Joanna Pawlik, Balans, 16 grudzień 2010 – 30 styczeń 2011). Obok wystaw, Polki Joanny Pawlik serdecznie zapraszamy także na premierową wystawę prac Norweżki Elin Drougge w Polsce (Galeria Bunkier Sztuki, Kraków, 10 czerwca – 10 lipca 2011).

Partner Projektu
Grünerløkka Lufthavn, Galleri 69
http://www.lufthavna.no/

Wsparcie udzielone przez Islandię, Liechtenstein oraz Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego

-----------------------------

The Bunkier Sztuki Contemporary Art Gallery and Galleri 69 have the honor of inviting you to the opening night of Economy of Loss, an exhibition by Joanna Pawlik. The vernissage, attended by the artist, is held at the Galerii 69 in Oslo, on the 25th of July, at 7 pm.

Opening: 25.02.2011, 7:00 p.m.
On view: 26.02.2011-13.03.2011
Saturday-Sunday: 12:00 a.m.-4:00 p.m.
Galleri 69, Toftesgate 69, Oslo
Curator: Lidia Krawczyk

The exhibition in Galleri 69 is a testimony to an individualistic approach to the question of identity, acceptance of loss and the building of an image of oneself. It is the artist's statement about loneliness and about her struggle with the acceptance of her prosthesis, as well as an attempt to provide an answer to the question as to what extent a prosthesis can become a part of the body and in what way a physical loss affects one's identity and the perception of one's own body and sexuality. Joanna Pawlik's works oblige us to face such difficult questions. They take for granted a search for solutions and the investigation of places which so far have been no-go areas in Polish society. Pawlik's works aim to bring closer this area of public space as well as to make the audience realise how very closed and insular Polish society is.

Joanna Pawlik has travelled the world, everywhere that she went exposing her incomplete body to the public gaze. In San Francisco, she confronted the Golden Gate Bridge [Untitled (Bridge), 2010], and on the Baltic coast – Polish holidaymakers [Balance, 2010]. Pawlik wants to be perceived just as she is. She wants to stop being 'transparent'. At the Economy of Loss exhibition, apart from video, photographs and sculpture, one can also view the artist's drawings which express her private fears and emotions evoked by her loss; expressions of pain and loneliness which have resulted from the amputation of her leg. The topic which the artist had previously avoided has been awakened by her private experiences – it erupted suddenly and unexpectedly. 'The time which I have gained for myself has made me concentrate on myself and, as a result, on the issue of the relationship between physicality and the psyche,' says Joanna Pawlik. Works from the cycle Economy of Loss are best understood as a consequence of the path that the artist has travelled. On many levels, they express the process of the 'burying' of the lost limb. It all begins and ends with the leg and its absence. Now, the leg is no more than a 'museum exhibit' [Untitled, 2010]. It is something that has been, but is no more; something that is at the root of origin, and a peculiar curse. The leg that is no more – continues to be present.

***
Joanna Pawlik's exhibition Economy of Loss in Galleri 69 in Oslo is part of the Polish-Norwegian project The Economy of Loss, Joanna Pawlik and Elin Drougge, conceived as a space for reflection about rejection and the recycling of what has been rejected. In the project, we leave room for a dialogue between the two countries, with an emphasis on close examination of the predicament of the disabled in the Polish and Norwegian cultures. We hope to be able to find both differences and parallels. As a result of the encounter of two personalities and two nationalities, we hope to witness a specific dialogue, based on the exchange of experiences and aesthetics. This unusual conversation will have as its theme pain and rejection, but also the strength which can be summoned at a time of loss.

The present exhibition is the second edition of the project, which was premiered in the Bunkier Sztuki Gallery in Kraków (Joanna Pawlik, Balance, 16th December 2010 – 30th January 2011). You are cordially invited both to the exhibitions of the Polish artist Joanna Pawlik and to the premiere of the exhibition of the works of the Norwegian artist Elin Drougge (Bunkier Sztuki, Kraków, 10 June – 10 July 2011).

Partner of the project Grünerløkka Lufthavn, Galleri 69
http://www.lufthavna.no/

Supported by a grant from Iceland, Liechtenstein and Norway through the EEA Financial Mechanism and the Norwegian Financial Mechanism

poniedziałek, 24 stycznia 2011

wystawa Balans w interpretacji Sylwii Chutnik


22 stycznia 2011 miało miejsce w Galerii Bunkier Sztuki autorskie oprowadzanie po wystawie Joanny Pawlik Balans, poprowadzone przez Sylwię Chutnik, autorkę jednego z tekstów w katalogu do wystawy.

Sylwia Chutnik – kulturoznawczyni i absolwentka Gender Studies na UW. Działaczka społeczna. Prezeska Fundacji MaMa, działającej na rzecz poprawy sytuacji matek w Polsce. Dziennikarka, członkini Porozumienia Kobiet i przewodniczka miejska po Warszawie, oprowadzająca po autorskich trasach śladami wybitnych kobiet. Autorka książek Kieszonkowy atlas kobiet (Paszport „Polityki”, 2009) i Dzidzia (2010).


sobota, 22 stycznia 2011

Panel dyskusyjny "Bóle fantomowe"


20 stycznia 2010 o godzinie 18.00 w Bunkrze Sztuki odbył się panel dyskusyjny Bóle fantomowe towarzyszący wystawie Joanny Pawlik Balans, z udziałem samej artystki oraz pedagożki i seksuolożki Alicji Długołęckiej, kuratorki Lidii Krawczyk i krytyka sztuki Stacha Szabłowskiego. Prowadzenie: Beata Seweryn.

Poniżej kilka zdjęć z panelu.

***

On 15th Decemeber 2010 at 6 p.m. at the Bunkier Sztuki Contemporary Art Gallery in Cracow took place the discussion panel Phantom Pains, which accompany the Joanna Pawlik’s exhibition Balance. Participants: Phd Alicja Długołęcka (teacher, sexuologist), Lidia Krawczyk (curator of the exhibition), Joanna Pawlik (author of the project) and Stach Szabłowski (art critic).
Moderator: Beata Seweryn.

Below some photo from the discussion panel.


 



Od lewej/from left: Beata Seweryn, Stach Szabłowski, Joanna Pawlik, Alicja Długołęcka, Lidia Krawczyk, fot. R. Sosin

 fot. R.Sosin
 fot. R.Sosin
 fot. R.Sosin
 fot. R.Sosin
 fot. R.Sosin
 fot. R.Sosin
Fot. R.Sosin

poniedziałek, 10 stycznia 2011

Dzień Otwarty, 8 stycznia 2011, Bunkier Sztuki


a w programie:

11.00 – 12.00 Śladami Myszki Franciszki
Warsztaty, których celem jest uwrażliwianie dzieci na różne rodzaje ludzkiej niepełnosprawności poprowadzi Magdalena Stoch (doktorantka w Instytucie Filologii UP, autorka bajek antydyskryminacyjnych).

Osnową fabularną warsztatów będzie historia Myszki Franciszki, która w wyniku niefortunnej przygody straciła ogonek i z tego powodu nie jest tak zwinna jak inne myszki. Opowiadana baśń, poprzez oddziaływanie na dziecięcą wyobraźnię i pobudzanie empatii, uczy akceptowania własnych niedoskonałości i sugeruje, że każdy z nas jest „inny”, a różnorodność to zaleta, a nie wada.

Warsztaty w ramach Małego Klubu Bunkra Sztuki przeznaczone dla dzieci w wieku 5-8 lat.
Rezerwacja: Anna Bargiel (
bargiel@bunkier.art.pl)

Warsztaty organizowane w porozumieniu z Pozytywką – inicjatorem warsztatów antydyskryminacyjnych dla dzieci.

11.30 Oprowadzanie interaktywne dla dorosłych
Zwiedzanie wystawy oparte na interaktywnej formule otwartej dyskusji przewodnika z publicznością oraz serii ćwiczeń stymulujących pogłębioną refleksję na temat społecznego kontekstu wystawy.

12.00 – 13.00 Śladami Myszki Franciszki
Warsztaty, których celem jest uwrażliwianie dzieci na różne rodzaje ludzkiej niepełnosprawności poprowadzi Magdalena Stoch (doktorantka w Instytucie Filologii UP, autorka bajek antydyskryminacyjnych).

Warsztaty w ramach Małego Klubu Bunkra Sztuki przeznaczone dla dzieci w wieku 9-12 lat.
Rezerwacja: Anna Bargiel (
bargiel@bunkier.art.pl)

Warsztaty organizowane w porozumieniu z Pozytywką – inicjatorem warsztatów antydyskryminacyjnych dla dzieci.

13.30 Prezentacja audiodeskrypcji
Pokaz będzie obejmował prezentację audiodeskrypcji opracowanej w czasie wcześniej przeprowadzonych warsztatów pod kierunkiem Barbary Szymańskiej i Tomasza Strzymińskiego (Fundacja Audiodeskrypcja), opis samej metody oraz szczegółów jej powstawania.

14.30 Oprowadzanie interaktywne dla dzieci i młodzieży
Zajęcia prowadzone bezpośrednio na wystawie, bazujące na pracy z dodatkowymi materiałami dydaktycznymi opracowanymi specjalnie z myślą o najmłodszych odbiorcach sztuki. Przewodnik dostosuje swoją narrację oraz sposób prowadzenia spotkania do wieku uczestników. Będzie to doskonała okazja do dyskusji na temat dyskryminacji, tolerancji oraz stereotypów społecznych.

15.00 Osoba niepełnosprawna, czyli kto? – warsztaty z zakresu budowania świadomości niepełnosprawności
Celem warsztatu będzie zapoznanie uczestników z podstawowymi informacjami dotyczącymi funkcjonowania osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. Poruszone zostaną takie zagadnienia jak rola opresyjnego języka wykorzystywanego w mówieniu o niepełnosprawności, stereotypowe postrzeganie osób niepełnosprawnych jako zagrożenia dla równoprawnego ich funkcjonowania w społeczeństwie oraz rola otoczenia osoby niepełnosprawnej w zakresie determinowania jej możliwości i ograniczeń.
Program warsztatów będzie obejmował też problematykę technik pokonywania niepełnosprawności oraz alternatywnych sposobów komunikacji wykorzystywanych przez osoby z niektórymi rodzajami niepełnosprawności (pismo brajla, język migowy). Zwrócona zostanie szczególna uwaga na różnorodność grupy osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie niepowtarzalność problemów na jakie natrafiają poszczególne osoby.

Prowadzenie: Małgorzata Perdeus-Białek (Biuro ds. Osób Niepełnosprawnych UJ)
– specjalistka ds. równości szans, trenerka. Uczestniczka wielu szkoleń umożliwiających wymianę doświadczeń dotyczących edukacji osób niepełnosprawnych w szkołach wyższych (organizowanych m.in. przez uniwersytety w Sheffield, Aarhus, Cambridge, Helsinkach, Turku i Dortmundzie). Kilkakrotnie brała udział w corocznych konferencjach American Association of Higher Education and Disability poświęconych problematyce dostępu do wykształcenia uniwersyteckiego i realizacji praw obywatelskich osób niepełnosprawnych.

18.00 Płeć niepełnosprawności // panel dyskusyjny
Czy osoba z niepełnosprawnością ma płeć? Tytułowe pytanie może zaskakiwać. Jednak warto sięgnąć do genderowych i feministycznych lektur, by przekonać się, że społeczna recepcja niepełnosprawności fizycznej i intelektualnej jest waloryzowana poprzez dyskursy płci i cielesności. W kontekście wystawy Joanny Pawlik Balans, w której udział wzięły kobiety po amputacji kończyn, warto postawić kluczowe pytanie o konstrukcję kobiecego oraz męskiego podmiotu i prób definiowania go poprzez „brak”. Jednak należy również pamiętać także o osobach niepełnosprawnych intelektualnie, gdyż są one narażone na większą marginalizację. Niniejsza dyskusja stanowi doskonały pretekst do rozprawienia się ze stereotypami dotyczącymi tego typu niepełnosprawności.

W dyskusji udział wezmą:
dr Remigiusz Kijak (Uniwersytet Pedagogiczny, Kraków)
Maja Kłoda (Centrum Badań nad Uprzedzeniami, Uniwersytet Warszawski)
prof. Barbara Gąciarz (AGH Kraków)
Katarzyna Rogowiec (jedna z uczestniczek projektu Joanny Pawlik)
Spotkanie poprowadzi Marcin Teodorczyk (kwartalnik „Niepełnosprawność i Rehabilitacja”)
więcej o wydarzeniu: http://bunkier.art.pl/kbs/pokaz/261

20.00 Projekcje filmowe
Kochankowie, reż. Rafał Skalski, 2009, 60'; produkcja: HBO Polska
Dokument o miłości, przyjaźni i seksualności osób niepełnosprawnych. Bohaterami dokumentu Rafała Skalskiego są ludzie, którzy mimo swoich ułomności, czerpią z życia pełnymi garściami. Nie uciekają od problemów dnia codziennego, ale dzielnie stawiają im czoła. Każdy z bohaterów ma kogoś bliskiego. Przykuty do wózka inwalidzkiego Krzyś planuje swoje życie z pełnosprawną Olą, a niewidomy Grzegorz i niepełnosprawną Anią nie wyobrażają sobie bez siebie życia. „On jest moimi nogami, a ja jego oczami” – mówi Ania. Owocem miłości niepełnosprawnej ruchowo Eli i jej zdrowego męża Rafała jest pięcioletnia Wiktoria. Bohaterowie nie czują się inni czy gorsi. Z otwartością wprowadzają widza w intymny świat swoich relacji damsko-męskich. Jak sami mówią, ich seksualna aktywność nie jest niczym nadzwyczajnym. Zdają sobie jednak sprawę, że właśnie ta sfera ich życia budzi największą ciekawość. [www.filmpolski.pl]

Modelki, reż. Monika Pawluczuk, 2007, 27'; produkcja: Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji.
Dokument ten został nakręcony na zlecenie Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji. Opowiada historię modelek na wózkach inwalidzkich, które przyjeżdżają do Warszawy, aby wziąć udział w pokazie mody. Monika Pawluczuk za film Modelki otrzymała specjalne wyróżnienie na Europejskim Festiwalu Filmowym Integracja Ty i Ja.


_______________________________________________


warsztaty Śladami Myszki Franciszki
prowadzenie Magdalena Stoch

IMG_0032 IMG_0031 IMG_0059 IMG_0041 IMG_0039


Prezentacja audiodeskrypcji
prowadzenie
Ania Lebensztejn i Emilia Derewienko
IMG_0055   IMG_0122IMG_0103IMG_0050IMG_0128 IMG_0109

Oprowadzanie interaktywne dla dzieci
prowadzenie Karolina Vysata

IMG_0135 IMG_0137 IMG_0144


warsztaty
Osoba niepełnosprawna, czyli kto?
prowadzenie Małgorzata Perdeus-Białek
IMG_0152 IMG_0161IMG_0155 

panel dyskusyjny Płeć niepełnosprawności
IMG_0168
Od lewej: Marcin Teodorczyk, Barbara Gąciarz, Remigiusz Kijak, Maja Kłoda, Katarzyna Rogowiec

IMG_0170 IMG_0171 IMG_0179 IMG_0184 IMG_0174

wszystkie fotografie autorstwa Rafała Sosina

poniedziałek, 27 grudnia 2010

katalog - Joanna Pawlik, Balans | Balance


 
Joanna Pawlik
Balans | Balance
16.12.2010-30.01-2011
Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki
The Bunkier Sztuki Contemporary Art Gallery

009

katalog | catalogue
redakcja | editing: Karolina Więckowska
autorzy tekstów | texts by: Sylwia Chutnik, Alicja Długołęcka, Lidia Krawczyk, Joanna Pawlik, Stach Szabłowski, Karolina Więckowska oraz uczestniczki projektu | and women taking part in the project
projekt | design: Rafał Sosin
objętość | volume: 128 str
format | dimension: 25x20 cm
ISBN: 978-83-62224-05-0
data publikacji | year of publication: 2010

spis treści | list of contents
Balansowanie | Balancing
Lidia Krawczyk

prace | works

Bóle fantomowe | Phantom Pains
Stach Szabłowski

Fantom | The Phantom
Sylwia Chutnik

Siostrzeństwo amputantek. Z Joanną Pawlik rozmawia Lidia Krawczyk
Sisterhood of the Amputees. Lidia Krawczyk talks to Joanna Pawlik

Podwójnie uwięzione. Z dr Alicją Długołęcką rozmawia Karolina Więckowska
Doubly Imprisioned. Karolina Więckowska talks to Alicja Długołęcka, PhD

Wypowiedzi uczestniczek projektu | Texts by women taking part in the project

wystawa | exhibition

Biogram artystki | Artist's biographical note

***

Karolina Więckowska: Widziała pani wszystkie filmy Joanny. Który najbardziej zapadł pani w pamięć?
Alicja Długołęcka: To co mnie w tych filmach uderzyło to proces, podczas którego mogłam obserwować to, co działo się z Joanną przez cały ten czas. Joanna zastrzega się, że nie jest to dla niej psychoterapia (jest to w końcu projekt artystyczny), jednak w projekcie widać wyraźnie jej drogę, która jest zdecydowanie drogą autoterapeutyczną. W pierwszych filmach obserwujemy dużo więcej wątków, w których proteza jest przedstawiana jako elementem obcy. Z biegiem czasu przestaje być ona elementem narzuconym, zaczyna być czymś, czym można się bawić. Proteza staje się wyborem, nie koniecznością, a to pierwszy element potrzebny do tego, by mieć dystans, a czasem nawet śmiać z sytuacji, w jakiej przyszło żyć. To przyjęcie kompletnie innej perspektywy. Pierwsze symptomy wyłamywania się ze stereotypu bycia biedną niepełnosprawną kobietą bez nogi, która musi w jej miejsce przykładać sobie coś, co nie jest estetyczne, co jest świadectwem jej inności. Następnym etapem stało się poszukiwanie takich samych kobiet jak ona. I pojawiły się „siostry”. Poszukiwanie w nich piękna, zaowocowało odnalezieniem piękna w sobie. Myślę, że ona to odkryła.
Film Balans pokazuje, jak wielką drogę przebyła Joanna. Odbieram go całkowicie symbolicznie. Joanna stoi na balonie jak na kuli ziemskiej, wykonując przy tym figury wymagające olbrzymiej precyzji i skupienia, niekoniecznie dostępne dla pełnosprawnych kobiet. To film, który różni się od pozostałych. Joanna Pawlik osiągnęła umiejętność balansowania. Stoi na czymś, co jest bardzo niestabilne, a jednocześnie panuje nad całą sytuacją (z jednej strony swoją sprawnością fizyczną, z drugiej strony swoim niezaprzeczalnym pięknem i skupieniem). Ona się tego wszystkiego nauczyła przez lata. Zgadza się to z tym, o czym mówiłam wcześniej, z feministycznym spojrzeniem i byciem samoświadomą”.

Fragment rozmowy Podwójnie uwięzione. Z dr Alicją Długołęcką rozmawia Karolina Więckowska

----------------------------------------

'Karolina Więckowska: You have seen all of Joanna’s films. Which one was the most memorable?
Alicja Długołęcka: What struck me in the films was the process, during which I could observe what was happening with Joanna throughout. Joanna maintains that, for her, this is not psychotherapy (after all, this is an artistic project), but in this project one can clearly see her journey, which is certainly self-therapeutic. In the first films, we notice many more strands where the prosthetic is depicted as a foreign element. As time passes, it ceases to be an element imposed, it begins to be something that it is possible to play with. The prosthetic becomes a choice, and not a necessity, and this is the first indispensable condition: to be able to laugh at the situation in which we are obliged to live. This is acceptance of a completely different perspective. The first symptoms of breaking out of the stereotype of being this poor, unfortunate woman without a leg, obliged to put in its place something which isn’t aesthetic, which is the testimony to her being different. The next stage is to seek out other women who are the same as her. She finds her ‘sisters’. Seeking beauty in them bore fruit in finding beauty in herself. I think that she realised that.
The film Balance shows what a great journey Joanna has travelled. I interpret it as entirely symbolic. Joanna is standing on the balcony as if on top of the planet Earth, performing figures which require huge precision and concentration, which able-bodied women wouldn’t necessarily be capable of. This film is different from others. Joanna Pawlik has achieved the ability to balance. She is standing on something which is very unstable, but simultaneously, she is in control of the entire situation (on the one hand, of her physical ability, and on the other, of her beauty and concentration). She has taken years to learn all this. This all tallies with what I was talking about earlier, with a feminist outlook and with self-awareness.'

An excerpt of conversation Doubly Imprisioned. Karolina Więckowska talks to Alicja Długołęcka, PhD

002 003 004 005 006
 001